เศษกระดาษ_Wi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ห่างหายการขีด ๆ เขียน ๆ ไปนาน จนมาตอนนี้ แทบจะนึกไม่ออกแล้วว่า เราจะเขียนอะไร

มานั่งคิดได้ว่า ทำไมถึงเลิกเขียน... เหตุผลอาจฟังแล้วตลก แต่มันไม่ขำสำหรับใครคนนึงอย่างแน่นอน

แต่อยากบอกไว้ลอย ๆ ว่า "โอเค คุณทำสำเร็จ คุณทำให้เราเลิกเขียนได้ เราอาจเลิกเขียน เพราะกลัวคำวิจารณ์และคำเปรียบเปรยของคุณ แต่สิ่งที่อยู่ด้านใน  มันไม่ได้หยุดนิ่งตลอดไป"

 

พักนี้มีเรื่องวุ่นๆ เกิดขึ้นมากมาย

ไม่น่าเชื่อว่า ช้านจะจับปากกาตรวจแก้งานชาวบ้านมาร่วม 7 ปีแล้ว

(ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า สร้างศัตรูไว้มากมายแค่ไหน หุหุ)

และที่สำคัญ เกือบเจออาถรรพ์หมายเลข 7 ไปเหมือนกัน

ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา ใช่ว่าจะไม่เจอะเจอเรื่องราวหรือปัญหาชวนโลกแตกแค่ไหน

เราก็ยังคงสู้ได้ และเชื่อมาตลอดว่า เราต้องแก้ไขได้

แต่ไหงช่วงใกล้เลข 7 กลับรู้สึกว่า ทุกอย่างดำมืด หาทางไม่เจอ

กับภาวะที่น้ำตาหยดแหมะ ๆ ได้ง่ายขึ้น ทำให้เริ่มรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางสภาวะจิตใจ

เมื่อหาทางออกไม่ได้ ก็ต้องเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

เราก็แค่นักเดินทางที่แวะพักในที่ที่นึงานเกินไป

นานจนเริ่มยึดติดว่า นี่คือ ที่ของเรา

และเมื่อคิดจะออกเดินทาง ก็ต้องค้นหาว่า ทางไหนที่ควรไป สำหรับนักเดินทางสูงวัยผู้นี้

และแล้วก็มีทางนึงเปิดขึ้นมา พร้อมข้อเสนอดี ๆ มากมาย ที่แตกต่างจากที่ที่เคยอยู่

อิ-ส-ร-ะ และ ค-ว-า-ม-ฝั-น

สองสิ่งนี้ คือสิ่งที่ทำไม่ได้ ณ ที่แห่งนี้

แต่ถ้าจากไป เจ้าของบ้านผู้ยังคงเอื้ออาทรอยู่เนือง ๆ จะเป็นอย่างไร

ผู้เดินทางที่แวะพักที่เดียวกัน จนคุ้นเคย จะป็นเช่นไร

บ้านที่แวะพักหลังนี้จะเป็นยังไง

บ้านหลังใหม่ กับหลังนี้ ก็เหมือนเวลากลางคืนกับกลางวัน ที่มาพร้อม ๆ กันไม่ได้

 

หลาย ๆ คนที่คิดจะลาออก ก็คงสับสนแบบนี้ไม่ต่างกัน

สุดท้าย ด้วยความยึดติด หรือความอ่อนแอของนักเดินทางสูงวัย

ทำให้เค้าตัดสินใจ อยู่นิ่งกับที่

กลับมาจมอยู่กับเรื่องเดิม ๆ ปัญหาเดิม ๆ และความกดดันเดิม ๆ

ความคิด อิสระ ความฝัน ทุกอย่างถูกฝังอยู่เช่นเดิม

 

เฮ้ออออ แล้วจะคร่ำครวญหาแมวอะไรฟระ ก็ตัดสินใจแล้วนี่นา

 

 

 

ข้อความที่คุณกำลังจะได้อ่านต่อไปนี้ ไม่ได้เกิดจาการสร้างสรรค์ของข้าพเจ้าแต่อย่างใด  ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้คัดลอกและนำมาแปะแหมะไว้ที่นี่เท่านั้น... (ข้อความจาก http://www.bflybook.com/Article/BookMan/BookMan.htm)

 

อ่านไป ก็สะเทือนใจกันไป

 

######################

ฝากสำหรับฅนทำหนังสือ
มกุฏ อรฤดี

        การจะเรียนรู้ รู้จัก รู้สึก นึกคิด และทำหนังสือให้ดี ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดกันครั้งเดียวแล้วจบ ต้องใช้เวลาศึกษาเรียนรู้ไม่สิ้นสุด ข้อสำคัญก็คือ ต้องมีรากฐานด้านความงาม ภาษา เข้าใจความเรียบง่าย เข้าใจชีวิต สนใจและรู้จักมนุษย์ ใฝ่รู้วิทยาการ ทั้งสิ้นทั้งปวงอันประกอบขึ้นเป็นสังคมหน่วยเล็กหน่วยใหญ่ ทั้งในอดีต ปัจจุบัน อนาคต และไกลกว่าอนาคต 
        ถ้าไม่มีพื้นฐาน ไม่มีความเข้าใจ ไม่มีสำนึกเรื่องหนังสือ และหารสนิยมด้านหนังสือไม่เจอ ต่อให้ไปงานบุ๊คแฟร์มาทุกประเทศ ปีละหลายครั้ง ไม่ว่าจะจัดบุ๊คแฟร์กันที่ไหน แฟรงค์เฟิร์ตบุ๊คแฟร์ โบโลญญ่าบุ๊คแฟร์ สิงคโปร์บุ๊คแฟร์ ไทเปบุ๊คแฟร์ โตเกียวบุ๊คแฟร์ และในไม่ช้าก็ไปบางกอกบุ๊คแฟร์ หรือแม้กระทั่งสากลโลกบุ๊คแฟร์ ก็ไปได้หมดไปได้สิ้น อยู่จนตลอดงานด้วย กลับมาพูดถึงอย่างภูมิใจว่าไปมาแล้ว ไปมาหมดแล้ว บอกได้ว่าประเทศนั้นดีอย่างนี้ ชาติโน้นดีอย่างนั้น---ครั้นถึงเวลาพิจารณาหนังสือ ทำหนังสือเอง เล่มไหนเล่มนั้น ดูไม่ได้สักเล่ม ทั้งด้านนอกด้านใน ไม่เคยได้ความตามมาตรฐานที่ควรเป็น ไม่ว่ามาตรฐานสากล หรือแม้แต่มาตรฐานไทย และไม่เคยคิดตั้งคำถามว่า ที่ชาติอื่นเขาทำหนังสือดี ทำหนังสือสวย หนังสือมีคุณภาพนั้น เขาทำกันอย่างไร ทุ่มเทความคิด ค้นคว้ากันแบบไหน---หากเป็นเช่นนี้ก็ป่วยการ สู้ไปเดินตามแผงหนังสือแถวประตูน้ำ ท่าพระจันทร์ ริมคลองหลอด หรือแม้แถวพระโขนง ก็ไม่ได้ เพราะทุกวันนี้หนังสือปกขาวหนังสือโป๊ในเมืองไทยของบางสำนัก พัฒนารูปแบบไปไกลกว่าสำนักพิมพ์ใหญ่ๆ บางรายด้วยซ้ำ---นั่นแหละ หนังสืออีกประเภทหนึ่งที่อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการอุตส่าห์ลงทุนส่งเสริมให้รักการอ่าน เพราะเขาบอกว่า ‘อ่านอะไรก็ได้’--- 
        นี่เป็นสิ่งพิสูจน์ว่า ‘หนังสือ’ มิใช่ ‘สินค้า’ ตามปกติเช่นสินค้าอื่น ที่เพียงไปดูตัวอย่างในงานแสดง แล้วกลับมา เลียนแบบได้ลอกแบบได้--- 

        ‘หนังสือ’ นั้น เลียนแบบอย่างไรๆ ก็ไม่เหมือน เพราะมี ‘รสนิยม’ เกี่ยวข้องอยู่มาก 

        และจะให้ฅนที่ไม่เข้าใจหนังสือไม่รู้จักหนังสือมาแนะนำก็ไม่ได้ เพราะแม้ถ้อยคำที่ถือเป็นหัวใจของการแนะนำก็เห็นกงจักรเป็นดอกบัว เห็นชั่วเป็นดี จะไปบอกเด็กๆ ว่า ‘อ่านอะไรก็ได้---’ นั้น ในสากลจักรวาลนี้จะมีก็แต่ ‘การมองเรื่องหนังสือ’ (แต่ไม่เห็น) ของเสนาบดีกระทรวงศึกษาธิการแห่งประเทศไทยเท่านั้น 
        ฅนทำหนังสือต้อง ‘รู้สึก’ และ ‘สำนึก’ ผิดชอบชั่วดีจากภายใน อยู่ภายใน ต้องรักหนังสือด้วยใจ ไม่ใช่ด้วยปาก รักหนังสือด้วยวิญญาณ จึงจะเข้าใจจริง พิจารณาช้าๆ พินิจความรู้สึกของตนลึกๆ---มองหนังสือให้เห็นว่าเป็นสิ่งวิเศษอันดีงาม อย่าเห็นเป็นอื่น อย่าเข้าใจให้ไขว้เขวไป ไม่เช่นนั้นจะนึกถึงผลประโยชน์และสิ่งตอบแทนมาก่อน 

        แน่ละ ผลกำไรเป็นสิ่งจำเป็นในการทำงานทุกประเภททุกชนิด แต่การทำหนังสือจะต้องนึกถึงมากกว่าผลกำไร 
        การทำหนังสือ ควรมีความรักปูเป็นพื้น และซ้อนทับด้วยความรักหลายๆ ชั้น รักฅนอ่าน รักฅนเขียน รักฅนแปล รักฅนทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับหนังสือ ตั้งแต่หัวแถวชั้นต่ำไปจนถึงท้ายแถวชั้นสูง ฅนทำความสะอาดสำนักพิมพ์ ฅนรับส่งเอกสาร ฅนเรียงพิมพ์ต้นฉบับ ตรวจทาน ช่างแท่น ช่างพิมพ์ ช่างพับ ฅนเย็บกี่ไสกาว ฅนออกแบบปก ฅนวาดรูปประกอบ ฅนขายสายส่ง ฅนซื้อฅนอ่าน ฯลฯ ต้องระลึกนึกถึงทุกฅนด้วยความกตัญญูรู้คุณ รักด้วยความเอื้อเฟื้อเกื้อกูลแท้จริง ไม่ใช่รักอย่างเอารัดเอาเปรียบ รักหนเดียวตอนนึกถึงผลประโยชน์ 

        อย่าเอากำไรมาก่อน---อย่าเอากำไรเป็นตัวนำ อย่าเอาผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง 
        แต่ก็มีอยู่ ฅนทำหนังสือบางฅนบอกว่า เขาเอาความรักเป็นตัวตั้งทั้งหมด--- 
        ทว่า ความรักของเขาคือ ความรักที่ล้วนเพื่อตนเองเป็นที่ตั้ง! และเอาผลกำไรเป็นตัวคูณ!!---

 

        "หนังสือที่ผลิตออกมาด้อยคุณภาพนั้น มีจุดสรุปปลายทางอยู่ที่สำนักพิมพ์ เมื่อสำนักพิมพ์ไม่ใส่ใจการทำงานขั้นตอนต่างๆ หวังแต่จะให้หนังสือออกมาเร็ว หวังจะให้หนังสือขายดี หวังแต่ให้ได้กำไรมากๆ ผู้ที่รับเคราะห์ก็คือฅนอ่าน โดยเฉพาะฅนอ่านที่เป็นเด็กและเยาวชน"

        ประเทศไทยยังขาดหนังสือ และขาดบุคคลผู้เกี่ยวข้องกับวงการหนังสือทุกด้านทุกทาง ไม่ว่าจะเป็นนักเขียน บรรณาธิการต้นฉบับ บรรณาธิการต้นฉบับแปล ผู้ตรวจทานต้นฉบับ ผู้เขียนรูป ออกแบบปก เขียนรูปประกอบ จัดรูปเล่ม แม้แต่นักวิจารณ์หนังสือก็แทบจะกล่าวได้ว่า ‘ไม่มีเลย’ 
        หรือ ‘กรรมการตัดสินต้นฉบับ’ ‘กรรมการตัดสินหนังสือ’ อันเป็นบุคคลสำคัญในการพัฒนาส่งเสริมการเขียน ก็ขาดแคลน เมื่อขาดแคลน มีจำนวนน้อย ก็ส่งผลให้การพิจารณาต้นฉบับและหนังสือที่ส่งเข้าประกวดด้อยคุณค่าไปด้วย ดังเห็นได้จากหนังสือที่ได้รับรางวัลชนะเลิศรางวัลสำคัญหลายเล่ม มีข้อผิดพลาดด้านภาษาไทยและเนื้อหานับร้อยแห่ง ทั้งๆ ที่มีคณะกรรมการมากกว่า ๗ ฅน มีบรรณาธิการผู้ทรงคุณวุฒิ มีผู้เขียนคำนิยมที่มีชื่อเสียงลงชื่อรับรอง 
        ที่ดูเหมือนจะมีมากในสังคมหนังสือปัจจุบัน เห็นจะได้แก่ ‘นักแปล’--- แต่ นักแปลที่เข้าใจวิชาการด้านการแปล อย่างถูกต้อง ไม่ไขว้เขว แปลให้ผู้อ่านภาษาที่สองได้รับสิ่งที่สื่อสารในภาษาเดิมอย่างเท่าเทียม และใส่ใจต้นฉบับจริงๆ นั้น มีน้อยเต็มที 
        ในวงการหนังสือแปลที่ดูเหมือนจะเติบโตอย่างรวดเร็วจึงน่ากลัว ไม่เพียงการแปลไม่ได้คุณภาพทัดเทียมต้นฉบับภาษาเดิม การแปลที่ต้องแข่งกับเวลาเพื่อให้พิมพ์เร็วๆ การจ้างแปลราคาถูกโดยไม่คำนึงถึงคุณภาพต้นฉบับแปล เท่านั้น แต่ยังมีปัญหาใหม่ขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันในวงการหนังสือแปล เช่น การประมูลต้นฉบับภาษาต่างประเทศในราคาแพงเกินควร อันจะส่งผลให้หนังสือราคาแพงขึ้น และอัตราค่าลิขสิทธิ์ของต่างประเทศจะสูงขึ้นทั้งหมดในอนาคต (แต่ก็อาจเกิดผลดี ถ้าต้นฉบับต่างประเทศราคาแพงจนซื้อไม่ไหว---และก็ต้องมีข้อแม้อีกว่า นักเขียนไทยเขียนต้นฉบับที่มีคุณภาพทัดเทียมกับต้นฉบับที่ซื้อจากต่างประเทศ) 
        ข้อบกพร่องผิดพลาดต่างๆ ที่รวมกันเข้า จนทำให้หนังสือที่ผลิตออกมาด้อยคุณภาพนั้น มีจุดสรุปปลายทางอยู่ที่สำนักพิมพ์ เมื่อสำนักพิมพ์ไม่ใส่ใจการทำงานขั้นตอนต่างๆ หวังแต่จะให้หนังสือออกมาเร็ว หวังจะให้หนังสือขายดี หวังแต่ให้ได้กำไรมากๆ ผู้ที่รับเคราะห์ก็คือฅนอ่าน โดยเฉพาะฅนอ่านที่เป็นเด็กและเยาวชน ที่ยังแยกแยะสาระสำคัญ เรื่องหนังสือไม่ได้ ลงท้ายกรรมก็ตกแก่เด็ก ที่รับและซึมซับสิ่งผิดสิ่งบกพร่องจากความไม่เข้าใจและความมักง่ายของผู้ใหญ่ นับแต่ชั้นอนุบาลเลยทีเดียว 

        ปัจจุบันนี้ดูเหมือนสำนักพิมพ์ต่างๆ จะเติบใหญ่ขึ้นมากจากหนังสือแปล--สำนักพิมพ์แทบทุกแห่งในประเทศไทย มุ่งพิมพ์หนังสือแปลกันมาก แรงจูงใจอย่างหนึ่งคือ การที่สำนักพิมพ์บางแห่งได้กำไรมหาศาลจากการพิมพ์หนังสือแปล ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ในอนาคตขอให้เฝ้าดูว่า เยาวชนที่เป็นผลผลิตจาก ‘กำไรมหาศาล’ ของสำนักพิมพ์ จะ ‘ขาดทุนย่อยยับ’ ในด้านความรู้ความคิด สติปัญญา และความสำนึกถึงรากเหง้าแห่งตัวตน แม้ขณะนี้หลายต่อหลายฅนอาจเห็นว่าเด็กเหล่านั้นรู้จักโลกจากการอ่าน แต่หากพิจารณาให้ดี และเล็งไปถึงอนาคต ทำนายได้ว่า จำนวนไม่น้อยจะกลายเป็น รู้แบบไม่มีราก ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่สืบมาในวงการหนังสือของไทย และจะสืบไป ถ้าไม่คิดแก้ทั้งระบบ 

        ประเทศไทยมีดีอยู่หลายอย่าง และสิ่งดีอย่างหนึ่งคือ ใครอยากตั้งสำนักพิมพ์ ถ้ามีทุนพอ ก็ตั้งได้ทันที นักเขียน และนักแปลจำนวนไม่น้อย มีสำนักพิมพ์เป็นของตนเอง แต่สิ่งที่น่ากลัวก็คือ การทำงานด้านหนังสือโดยไม่มีผู้ตรวจทานทุกขั้นตอน การไม่เชื่อระบบบรรณาธิการ ไม่เชื่อการตรวจสอบ เชื่อมั่นตนเองประการเดียว ดังที่นักเขียนเด็กไทย อายุ ๑๘ ปี ฅนหนึ่งให้สัมภาษณ์ว่า ‘เรื่องภาษาผมไม่ปรึกษาใคร ผมคิดว่าเป็นงานของผม ภาษาก็ควรเป็นของผม ผมจะไม่ให้ใครมาชี้แนะเรื่องภาษาที่ผมเขียน...จะถูกหรือผิดก็ยังภูมิใจที่เป็นของเรา...’ 

        หรือกรณีที่นักเขียนมีชื่อเสียงเข้าใจถ้อยคำภาษาไทยผิด แต่ยืนกรานจะใช้แบบผิดๆ ทั้งๆ ที่บรรณาธิการทักท้วง และท้ายที่สุด สำนักพิมพ์ก็ปล่อยให้ตีพิมพ์เป็นเล่มออกไปอย่างผิดๆ คนอ่านจำนวนหนึ่งอาจจะเชื่อว่า ‘ที่ผิด’ นั้นคือ ‘ถูก’ เพราะเป็นผลงานของผู้มีชื่อเสียง มีวิชาความรู้ และที่สำนักพิมพ์อยากพิมพ์ก็เพราะเชื่อว่าหนังสือนั้นจะขายดี มิได้ ปริวิตกว่า กำลังขาย ‘สินค้าด้อยคุณภาพ’ ‘สินค้ามีสารปลอมปน’ อาจเป็นอันตรายต่อผู้บริโภคอย่างใหญ่หลวง (โดยเฉพาะเด็กและเยาวชน) 

        เรื่องของฅนทำหนังสือ กระบวนการผลิตหนังสือนั้น มีรายละเอียดอันละเอียดอ่อนประณีตมากมาย ที่น่าสนใจคือ เมื่อผู้ผลิตหนังสือ หรือฅนทำหนังสือ ไม่เข้าใจว่าสิ่งละเอียดอ่อนอันประณีตเป็นสิ่งสำคัญอันจำเป็น และแล้วก็ตัดทอนหรือทิ้งไปหมด เพื่อย่นเวลาให้หนังสือออกได้เร็ว เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายและลดต้นทุน ให้ได้กำไรมากๆ---จะเกิดผลทางลบต่อผู้อ่านอย่างไร มิได้คำนึงถึง 

        ในโลกนี้ ไม่เคยปรากฏว่า ‘มหาเศรษฐี’ ฅนไหนที่ไม่ตาย---ล้วนแต่ตายทั้งนั้น และไปด้วยเสื้อผ้าชุดเดียวทุกฅน 
        ---แล้วฅนทำหนังสือจะมัวคิดเพียงหาประโยชน์อะไรกันนัก เอาเปรียบอะไรกันหนา 
        จะเอา ‘ผลประโยชน์’ และ ‘การได้เปรียบ’ เป็นเครื่องค้ำชีวิตไปจนสิ้นโลก กระนั้นหรือ 
        หนังสือต่างหากที่ยังอยู่---หนังสือต่างหากเล่าที่ไม่ตาย 

        แต่ถ้าฅนทำหนังสือมัวแต่นึกถึงประโยชน์ รีบร้อนทำหนังสือเพื่อหวังผลกำไรอย่างเดียว หนังสือออกมาชุ่ยๆ ชั่วๆ นอกจากหนังสือนั้นจะกลายเป็นสิ่งประจานตนเองและวงศ์ตระกูล เป็นอนุสาวรีย์ด้านลบของฅนทำหนังสือแล้ว ยังเป็นเครื่องนำทางไปสู่นรกอีกด้วย---เพราะฅนข้างหลังจะสาปแช่งมิรู้จบรู้สิ้น ด้วยว่าการทำหนังสือแต่ละเล่มได้กร่อนโลกลงไปไม่น้อย ด้วยขบวนการและผลลัพธ์อันละเอียดอ่อนต่างๆ 

        ไม่ว่าเราจะเป็นส่วนไหนของขบวนการทำหนังสือ หรือแม้เป็นเพียงฅนอ่านหนังสือ ก็ควรพิจารณาตรึกตรองหน้าที่ของตนให้ดี รักศักดิ์ศรี รักความเป็นมนุษย์ผู้รับผิดชอบ ที่จะไม่ทำหนังสืออย่างมักง่าย ไม่ซื้อหนังสืออย่างมักง่าย ไม่สนับสนุนฅนทำหนังสือที่เอารัดเอาเปรียบ ไม่เกื้อกูลฅนทำหนังสือที่มักง่าย ไม่เสวนากับใครก็ตามที่ทำร้ายวงการหนังสือเพียงเพื่อประโยชน์ตน 

        ฅนทำหนังสือที่หวังผลประโยชน์อย่างเดียว โดยไม่นึกถึงผลเสียอื่นๆ ที่ตามมา ก็มิต่างจากฅนผลิตยาเสพติด 
        แต่ยาเสพติด ๑ เม็ด เสพได้ฅนเดียว---ทว่า หนังสือ ๑ เล่ม อาจมีฅนอ่านนับสิบ นับร้อย นับพัน นับหมื่น--- 
        เหล่านี้เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัว อาจจะ ‘ถูก’ บ้างเล็กน้อย หรือ ‘ไม่ถูกเลย’ ก็ได้ แต่อยากบอกให้ฟัง 

######################

           บทสรุปการบรรยายในการอบรม ‘วิชาหนังสือ’ สำหรับบุคคลภายนอก ครั้งที่ ๑ จัดอบรมโดย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสำนักพิมพ์ผีเสื้อ ระหว่างวันเสาร์ที่ ๑๐ สิงหาคม - เสาร์ที่ ๑๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๕

 

 

ไม่น่าเชื่อว่า จะเป็นคนหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์บทสรุปคำบรรยายนี้

ทุกครั้งที่อ่าน เหมือนมีพลังบางอย่าง มาปลุกจิตวิญญาณ และความฝันที่มักเผลอหลับใหล

วิชาชีพ... จรรยาบรรณในวิชาชีพ ตื่นขึ้นอีกครา 

แต่สิ่งเหล่านี้จะต้านทานพลังเงินทุน และการแก่งแย่งในสังคมได้สักเท่าไร

จะอย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ก็คือ ความฝันและความตั้งใจนั้น ยังอยู่ในตัวตน รอเพียงเวลาและโอกาสที่จะถูกปลุก  มันจะไม่ลืมเลือนลับหายไปอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ 29 ตุลา วันเกิด...

เหมือนคาดหวัง

เหมือนรอคอย

ไม่รู้เกิดอะไรกับชีวิตเหมือนกัน เหมือนแต่ละวันผ่านไปเร็ว

ไม่ใช่ว่า สุขมาก จนไม่รับรู้ถึงการเปลี่ยนของเวลา

อาจเป็นเพราะงานที่รุมเร้าและเร่งรัด

สามอาทิตย์เต็มที่แทบจะหลับไม่เต็มตา

จนมาถึงวันเกิดตัวเองแบบงง ๆ ยังดีที่ไม่ลืมว่าวันนี้วันเกิดตัวเอง

เพียงแต่ลืม...

ลืมใส่บาตร

ลืมเตรียมของขวัญสำหรับตัวเอง

ลืมเตรียมของขวัญสำหรับพ่อแม่ ที่ตั้งใจคลอดลูกดื้อ ๆ คนนี้ออกมา

ลืมเตรียมของขวัญสำหรับน้อง ๆ ที่ทนกับความเอาแต่ใจของพี่สาวคนนี้

ลืมเตรียมของขวัญสำหรับเพื่อน ๆ ที่ประคับประคองกันมาตลอด

ลืมเตรียมของขวัญให้กับสังคม ที่เราอยู่อาศัยและแอบเอารัดเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลาทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ

...

หลายคนก็คงลืมวันนี้ไปเหมือนกัน

เคยแอบน้อยใจอยู่บ่อย ๆ ทำไมใครต่อใครลืมวันเกิดเราไปนะ

เฮ้อ แต่เอาเหอะ สำหรับปีนี้ เราเองยังลืมได้ นับประสาอะไรกับคนอื่น ที่ไม่ได้หายใจไปพร้อมกับเราล่ะ

...

เอาล่ะ ยังมีเวลาเหลืออีก 15 นาที ก่อนจะถึงเวลาเกิดจริง ๆ  (ห้าทุ่มห้าสิบห้า)

(ท่าทางคงใกล้แก่เต็มทน ถึงได้มาบ่นน้อยอกน้อยใจอะไรไม่รู้ เฮ้อ แก่ขึ้นอีกปีแล้ว)

 

ปล.

แต่สำหรับบางคน เราเคยเฝ้ารอให้เค้าจำวันนี้ได้

และในปีนี้เค้ากลับจำได้ แต่อาจเป็นการจำได้ที่เราไม่ต้องการอีกแล้ว สุดท้าย มันจึงพามาด้วยน้ำตา...

    (<<< ทางเข้างาน)

      ทันทีที่เข้าไปถึง ก็เห็นเพื่อนตัวกลม (ที่ครั้งนึงเราเคยทำสนธิสัญญาท้าพนันแข่งกันลดน้ำหนัก แต่ทำได้ไม่ถึงสองเดือน เราสองคนก็สามัคคีคือพลัง ร่วมพร้อมใจกันฉีกสัญญานั้นทิ้ง แล้วตั้งน่าตั้งตามีความสุขกับการกินต่อไป) เรายืนดูรูปเก่า ๆ ที่น้องๆ ไปขุดออกมาจากกรุ แล้วติดห้อยไว้ที่ผนัง ขำดี รูปสมัยสาว ๆ หนุ่ม ๆ ของพวกเรา

   (<<< รูปครั้งสมัยยังหนุ่มสาว)

       

(^^^ กลับมาบ้านนั่งดูสองรูปนี้ เหมือนเกิดจราจลย่อม ๆ ขึ้นเลย ^^^)

          บรรยากาศโดยรวมของงานนี่โอเคเลย อะไรไม่รู้แหละ ได้เจอเพื่อนเก่าที่คุยกับถูกคอ เมาธ์กันได้เป็นเรื่องเป็นราว ถึงจะไม่เจอกันนานเป็นปี ก็คุยกันได้ ต่อกันติด เหมือนเพิ่งจะไม่เจอกันเมื่อวาน (ก็จะไม่เมื่อวานได้ยังไง วัน ๆ ก็คุยกัน และก็คุยกันแทบจะทุกวันผ่านตัวหนังสือในโลกยุคอินเทอร์เนต)

                 

อยู่ใต้ฟ้ากลัวอะไรกับฝน...

          คำพูดประโยคนี้ช่างได้ใจจริง ๆ  ฝนจะตก แดดจะออก คนจะคลอดลูกห้ามกันได้ไม่ได้ฉันใด ก็ห้ามท้องร้องไม่ได้ฉันนั้น

          นั่งทำงานแบบงง ๆ ว่า ทำไมวันนี้นาฬิกามันเดินเร็วจัง ปุบปับก็ 11.20 น. แล้วรู้ตัวอีกทีก็ 17.00 น. จากนั้นไม่นาน ก็มีการชักชวนกันเกิดขึ้นว่า "จะเข้าเมือง ไม่อยากไปคนเดียว ไปด้วยกันมะ"  เท่านั้นแหละ คนใจง่ายอย่างเรา ก็ตอบตกลงในทันที ถึงจะปริ้นท์งานค้างไว้ ก็ช่างมัน ไว้ถ้าพรุ่งนี้ยังเป็นของเรา ยังไงก็ได้ปริ้นท์แน่ ๆ

          ออกจากออฟฟิศตอน 18.00 น. ฟ้าดินคงตกตะลึงว่า เหตุไฉนสองคนนี้ถึงออกมาได้ เลยแกล้งทำให้ฟ้ามืดตื๋อมาแต่ไกล  บอกแล้ว "อยู่ใต้ฟ้ากลัวอะไรกับฝน"  หลังจากนั่งรถไฟฟ้าเข้าเมือง เพื่อเดินตามหา "ร้านภูฟ้า" ที่ช่างแอบซ่อนตัวอยู่อย่างลึกลับที่สยามดิส เดินกันอย่างสะเปะสะปะกันสองคน ผ่านร้านอาหารที่เย้ายวนชวนให้เลี้ยวอยู่หลายร้าน เราทั้งสองก็ยังคงยืนหยัดมั่นคง มุ่งก้าวเดินต่อไป  กระทั่งเจอร้านเป้าหมาย  แต่ก็ไม่ได้อะไรติดมือกลับออกมาเลย สรุป ที่ตั้งใจจะทำ ก็ไม่ได้ทำ จะทำยังไงล่ะทีนี้ นาน ๆ สองสาวต่างจังหวัดจะหาญกล้ามาเหยียบแหล่งช็อปปิ้งกลางเมืองแบบนี้  หาไรกินดีก่า (นี่มักเป็นการสรุปที่ทุกคนพร้อมใจกันชูมือสนับสนุน)

          ปัญหาก็เริ่มเกิด... กินไรดีล่ะทีนี้  ร้านอาหารขึ้นชื่อมากมายอยู่ตรงหน้า เรากลับเลือกกันไม่ได้  ทันใดนั้น ความเป็นเจ้าถิ่นเก่าก็เริ่มสำแดงฤทธิ์ "ไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ไปหาอะไรที่แถวบ้านเราไม่มีดีก่า (หุหุ ก็ช่างกล้าพูดไป ทำอย่างแถวสุขุมวิทสามหลักจะมีร้านหรูไฮโซไฮซ้อพวกนี้)...

          และแล้ว เราก็สรุปได้ตรงกันที่จะไป "ตลาดสวนหลวง"... ว่าแต่ ไปยังไงล่ะ  สมัยเมื่อยังละอ่อน เป็นนิสิตหน้าใสรั้วจุฬา ตอนทำกิจกรรมดึก ๆ คิดไรไม่ออก ก็ข้ามฝั่ง เดินตุปั๋ดตุเป๋ตัดอีกฟากของจุฬา ไปถึงสวนหลวงได้ไม่ยาก   แต่ตอนนี้ ต้องมาตั้งต้นที่สยามดิสฯ เป็นไงเป็นกัน ก็เดินกันไป ถามคนข้างทางไป แล้วก็สับสนกันไป เดี๋ยวสี่แยก เดี๋ยวเลี้ยวซ้าย แล้วเลี้ยวขวา เดินไปเจอสี่แยกก็เลี้ยวอีก... โอย สารพัดสารเพ เข้าใจกันบ้างมั้ย ช้านโง่แผนที่

          โชคดี คน(หน้าตา)ดี ผีคุ้ม ไม่นานก็มาถึงร้าน...

          เราไม่รอช้า เข้าไปนั่ง แล้วสั่ง "หมูเต๊ะมัน ๆ (สนุก ๆ) 20 ไม้"  ทันทีที่อาม่าคนขายได้ยินคำสั่งจากลูกค้าหน้าตางง ๆ สองคน ก็เกิดการตะโกนต่อไปเหมือนเสียงสะท้อนไปมาเกือบสิบหน "เอาหมูมัน ๆ เอาที่ติดมันเยอะ ๆ" โอย จะประจานกันไปถึงไหนกัน อายนะเฟ้ย ...  (ระหว่างนั่งรอหมูเต๊ะ ฝนซู่ใหญ่ก็ตกลงมา แต่ขอโทษ คงไล่ช้างอย่างฉันไม่ทันหรอก)

          ไม่กี่อึดใจ หมูเต๊ะหนุก ๆ 20 ไม้ก็โผล่หน้ามาเยือน หน้าตาอาจดูไม่จัดจ้านเท่าร้านหมูเต๊ะในตำนาน แต่รสชาติเกินบรรยาย มันมีรสชาติและกลิ่นเหมือนมีเครื่องเทศมากกว่า แต่ก็ไม่ได้แบบกินยาก เพราะเป็นร้านคนจีน รสชาติจึงดูนุ่ม ๆ อบอวล และแซบ (ยากจังบรรยายอาหารให้อร่อย)  อาม่าคนขายก็ช่างชวนคุย แค่ถามนิดเดียว ก็ตอบซะยาว แต่ก็สร้างบรรยากาศเป็นกันเองได้ดี  อาหารขึ้นชื่อของร้านอย่างอื่น (ตามคำโฆษณาของอาม่า) ก็มี ข้าวพระรามลงสรง ก๊วยเตี๋ยวคั่วไก และอื่น ๆ อีกหลายอย่าง  แต่วันนี้ ตั้งใจมาหลายร้าน เลยต้องอำลามาแค่นี้    

          จำได้ว่า สมัยก่อน (เมื่อ 7 ปีที่แล้ว) มานี่ต้องไปกินเต้าทึง ก็เดินหาสักพัก ความจำก็กลับมา สุดท้าย ได้เต้าทึงสองถุงกลับบ้าน  ผ่านมาหน่อย ก็เจอร้านขนม ที่คนมุงเยอะๆ  ไม่รู้หรอกอะไร แต่ก็หิ้วกลับบ้านมา 4 ชิ้น (น่าจะอร่อยนะ เห็นคนขายเอาของมาเติมตลอดเวลา)

          ด้วยการเดินทางที่เหนื่อยล้า เราสองคนเลยตัดสินใจลาจากตลาดสวนหลวง  แต่แล้วด้วยความหูตาไว ก็ไปเจอะเจอร้านน่ากินอีกแล้ว... ด้วยความไวปานกามนิตหนุ่ม เราสองคนก็ลอยเข้าไปในร้านแบบงง ๆ แล้วต่างคนก็ต่างสั่งเกาเหลาคนละจาน

          ยังไม่ทันได้ลิ้มชิมรสลูกชิ้น ตาก็เหลือบไปเห็นขวดน้ำปลาหน้าตาคุ้นตา จนอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมร้านค้าแต่ละร้านที่นี่ถึงใช้น้ำปลายี่ห้อเดียวกันหมด ที่สำคัญข้างขวดยังแปะกระดาระบุสถานที่จัดจำหน่ายว่า "มีขายที่สยามพารากอน เอ็มโพเรียม และ... (อีกมากหมายหลายห้างไฮโซ)"  ด้วยความสงสัย เลยเรียกเด็กในร้านมาถาม ก็ได้ความว่า มีใครไม่รู้ มาที่ร้าน แล้วเอาน้ำปลาขวดที่ว่ามาวาง โต๊ะละขวดสองขวด และคนนั้นก็เข้าทุกร้านในตลาด  และด้วยความอยากรู้อยากเห็นอีกครั้งว่า ไอ้น้ำปลาไฮโซนี่มันรสชาติยังไง จะเค็มนักหนา หรืออร่อยเลิศรส ด้วยความลืมตัว เทน้ำปลามาช้อนนึง แล้วซดฮวบเข้าไป  โอว พระเจ้าช่วยกล้วยทอด เค็มปี๋ เค็มแบบนรกจริงๆ  วันนี้เลยได้ข้อสรุปกลับมาเป็นกำไรชีวิตว่า น้ำปลาจะถูกจะแพงก็เค็มได้เหมือนกัน

เรื่องราวจาก http://www.oknation.net/blog/BaBaWiWi

          ใครที่ใช้บริการรถไฟฟ้า สถานีอ่อนนุช ตอนดึก ๆ สัก 3 - 4 ทุ่ม คงคุ้นตากับภาพยายแก่ ๆ คนหนึ่งที่บันไดรถไฟฟ้า กับกระด้งเก่า ๆ ใบหนึ่ง  บนกระด้งมีขนม ของดอง และพวงมาลัยไม่กี่พวงอยู่  ทุกครั้งที่ผ่านไป ยายมักก้มหน้าร้อยพวงมาลัย ท่าทางงก ๆ เงิ่น ๆ ชวนสงสาร 

          สำหรับหนุ่มสาวชาวคอนกรีต ที่เร่งรีบกับเวลา ไม่เว้นแม้แต่ตอนสามสี่ทุ่ม อาจจะไม่สังเกตเห็นภาพเหล่านี้  ฉันเองก็อาจเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น  กระทั่งวันนึง หลังจากตรากตรำทำงานจนดึก ด้วยความเร่งรีบอยากกลับบ้าน จึงตัดสินใจใช้บริการรถไฟลอยฟ้า  แล้วมาต่อรถที่ป้ายใต้สถานี  ระหว่างรอรถเมล์ ซึ่งดึก ๆ แบบนี้ กว่าจะมาสักคัน ก็นานแสนนาน  แต่ช่วงระยะเวลานั้น กลับทำให้เห็นภาพที่ไม่เคยสังเกต...

          ยายแก่ ๆ นั่งร้อยพวงมาลัย บางครั้งก็นั่งหาว แต่แกก็ไม่ย่อท้อ ค่อย ๆ ร้อยมะลิลงไปทีละดอก ๆ  หลังจากเต็มพวง ก็ใช้มีดตัดเชือก แล้วค่อย ๆ มัดเข้าด้วยกัน  หนุ่มสาววัยทำงานที่เดินผ่านไปผ่านมา ไม่มีใครสักคนที่จะแวะซื้อพวงมาลัยหรือขนมของยายเลย

          นั่นแหละ จุดเริ่มต้นของเรื่อง

          ทุกครั้งที่เห็นยาย ฉันจะต้องแวะซื้อพวงมาลัยบ้าง ขนมบ้าง ของดองบ้าง  บางทีก็ไม่รู้เหมือนกันว่า จะซื้อไปทำไม เพราะขนมเหล่านั้นก็ไม่ได้อร่อยอะไรนักหนา เมื่อเทียบกับขนมที่ขึ้นห้างขายกันเกลื่อน  แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันได้ ได้มากกว่าเงินค่าขนมหรือดอกไม้ที่เสียไป นั่นคือ รอยยิ้ม... ทุกครั้งที่ได้รับเงินจากลูกค้า มุมปากที่เคยเม้มเหยียดตรง จะยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเล็ก ๆ เกิดขึ้น พร้อมกับคำ "ขอบคุณ" เบา ๆ  ยายไม่เคยเงยหน้าขึ้นมามองเลยว่า ลูกค้าคนนั้นสูงต่ำดำเตี้ยยังไง

          จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ฉันเห็นยายอยู่ตรงนั้นประจำ  กระทั่งหลัง ๆ ไม่ค่อยได้กลับบ้านทางนั้น เลยไม่ได้อุดหนุนยาย  แต่ถ้านั่งรถผ่าน เป็นต้องมองหายายอยู่เป็นประจำ ถึงฝนจะตก หรืออากาศหนาวแค่ไหน ยายก็นั่งอยู่ตรงนั้น  ยังนึกเสียดายที่ช่วงหลังไม่ได้กลับรถไฟฟ้า เลยไม่ได้เป็นลูกค้าของยายเลย

          กระทั่งศุกร์ที่แล้ว เพิ่งสังเกตเห็นยายมานั่งอยู่ที่อีกฝั่งของตอนดึก ๆ ยายมานั่งขายขนมสารพัด ไม่ว่าจะเป็น โดนัต ขนมปังหมูหยอง ขนมปังกระเทียม และอื่น ๆ  แต่ด้วยความเร่งรีบของเวลา ทำให้ไม่ได้ไปอุดหนุนยาย  แต่แล้ววันนี้ฟ้าดินเป็นใจ  ลงจากรถเมล์ ก็เดินย้อนกลับไป เพื่อซื้อขนมกับยาย  วันนี้ตั้งใจจะยิ้มให้ยายอย่างสวย ๆ แล้วเลือกเอาโดนัตเป็นสินค้าของเช้าวันนี้  พร้อมกับยื่นแบงก์ร้อยให้  ยายก็ยังคงก้มหน้าเหมือนเดิม แล้วพูดเบา ๆ ว่า

          "ไม่มีแบงก์ย่อยเหรอ"  ด้วยความฉงนว่า เอ๊ะ ขนมแค่ห่อละ 20 ทำไมยายไม่มีเงินทอน แต่แล้วทุกอย่างก็กระจ่าง ยายหยิบเงินทั้งตัวออกมา พบว่า มีแบงก์ยี่สิบ 2 ใบ กับเศษเหรียญสิบอีก 2 เหรียญ  ยายเงยหน้ามองหน้าฉัน แล้วถามเบา ๆ ว่า "เงินทอนไม่พอ เลือกขนมอีกสักอย่างได้มั้ย"

          ฉันไม่ลังเลที่จะหยิบขนมปังกระเทียมอีกห่อใส่ถุง พร้อมรับเงินทอน  ยายก็ยังยิ้มน้อยๆ เหมือนเดิม  ไม่รู้ว่า คิดไปเองหรือป่าว วันนี้ฉันเห็นยายยิ้มกว้างกว่าทุกวัน 

          เอาล่ะสิ ขนมสองห่อนี้ ทำไงดี ตอนซื้อน่ะไม่ได้คิดอะไร  กระทั่งสักพัก ก็แวบภาพคนสองคนขึ้นมา...

          พอถึงบริษัท ฉันยื่นขนมปังกระเทียม ให้กับ คุณลุงรปภ.จอมขยัน ที่มักส่งยิ้มทักทายให้พนักงานในบริษัทตลอดเวลา ไม่ว่าเช้า สาย บ่าย หรือเย็น  คุณลุงยิ้มดีใจปากกว้าง พร้อมเอ่ยปากขอบคุณ

          และเมื่อถึงชั้นที่ทำงาน ก็เจอเป้าหมายที่สอง  คุณป้าพนักงานทำความสะอาด ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน  คุณป้าดูเป็นสาวต่างจังหวัด ด้วยสำเนียงเหน่อ ๆ ไม่ชัด ที่พยายามชวนใครต่อใครคุย  คุณป้าทำงานขยันขันแข็งตลอดเวลา และด้วยท่าทางที่พร้อมจะเรียนรู้งาน ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจอยู่นิด ๆ เมื่อเทียบกับเด็กรุ่นน้องในออฟฟิศที่คิดว่า เกียรตินิยมที่ตัวเองได้มา เป็นเครื่องประดับบารมีและใหญ่คับฟ้า จนใครแตะไม่ได้  คุณป้าพนักงานทำความสะอาด ยอมให้เพื่อนทำงานรุ่นน้องสอนงาน ด้วยท่าทางอยากรู้และพร้อมเรียนรู้

          ฉันยื่นโดนัตให้คุณป้า  คุณป้าทำท่าตกใจมาก พอฉันเน้นย้ำอีกครั้งว่า ซื้อมาฝากป้าค่ะ เอาไว้กินให้อร่อยนะคะ  เท่านั้นแหละ ป้าฉีกยิ้มกว้าง แบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วยกมือไหว้ พร้อมกล่าวคำของคุณ

          ไม่น่าเชื่อว่า เงิน 40 บาท ที่ดูเล็กน้อยมาก กลับทำให้เกิดรอยยิ้มของคน 3 คน กับหัวใจเล็ก ๆ ที่พองโตขึ้นมาได้  ภูมิใจชะมัด วันนี้ใครที่ผ่านไปผ่านมาที่โต๊ะทำงานอาจรู้สึกประหลาด ที่เจ้าของโต๊ะนั่งยิ้มกับอะไรไม่รู้  ไม่รู้ล่ะ วันนี้ รู้สึกเหมือนเป็นฮีโร่ เป็นสุดยอดอัศวินเลยแหละ หุหุ

เรื่องราวจาก http://www.oknation.net/blog/BaBaWiWi