ขากลับนี่ดีหน่อย น้องบุ๋มอยู่ทางเดียวกัน เลยอาสามาส่ง ไม่ง้านคงแย่  กลับบ้าน อาการที่เก็บกดมานานก็ระเบิดออก ปวดหัวจนแทบระเบิด หัวร้อนจี๋  จนเช้าพอมีแรงลุกขึ้นมา ก็รีบอัดยาพาราไปสอง บ่ายยังมีหน้าไปลงทะเบียนราม (และชอปปิ้ง) อีก

          และแล้ว เหตุการณ์ที่คิดไว้ก็เกิดขึ้น กลับบ้านต้องลากตัวเองไปโรงพยาบาล และโรคแพ้หมอก็เกิด อยู่บ้านนี่อาการแย่แทบตาย พอเจอหมอหน่อย หายหมดอาการต่าง ๆ นานา 

          แล้วอาการก็ขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่อย่างนั้น จนวันจันทร์ หลังฝืนสังขารไปทำงาน กลับมา ก็อาการหนักเล้ยยยยย ทีนี้ไม่ไหวแล้ว หมอเลยจับสารพัดตรวจ ผลคือ เม็ดเลือดขาวและเกล็ดเลือดน้อยอย่างน่าเป็นห่วง นั่นแหละที่มาของการนอน ๆ ๆ  ๆ ๆ ๆ  นอนจนปวดตาไปหมดแล้ว

          และด้วยอาการที่ระรื่นได้ตลอดเวลา ทำให้ทั้งหมอ พยาบาล น้อง ๆ เพื่อน ๆ ที่ทำงาน แทบจะไม่เชื่อว่า มันป่วยจะเป็นจะตาย (เชอะ ก็ตอนอาการหนัก มันก็ไม่มีแรงลุกขึ้นมาทำเสียงชำรุดให้ใครต่อใครได้ยินนี่นา) งานนี้เลยอาจไม่ได้ของเยี่ยมเลยสักชิ้นจากใครต่อใคร มีแต่คนทักว่า เป็นได้ยังไง "ไข้เลือดออก" โรคสำหรับเด็ก  เออ ๆ ก็เด้กเคยเป็นแล้วเหมือนกัน หรือนั่นจะหมายความว่า "วิญญาณความเป็นเด็กยังคงอยู่" อิอิ

          

          เอาเป็นว่าประกาศอีกครั้งอย่างเป็นทางการ

          "วิมลป่วยเป็นไข้เลือดออกจริง ๆ ไม่ได้เป็นโรคสำออย หรือว่า หนีเที่ยวอย่างที่ใครบางคนบอก  สำหรับของเยี่ยม สามารถมอบย้อนหลังได้"